کد خبر: ۱۳۳۴۴
تاریخ انتشار: ۲۰ دی ۱۳۹۶ - ۰۹:۴۵
درخواست یاری خانواده‌های دریانوردان نفتکش حادثه دیده از رئیس جمهور و ظریف؛
به مسئولان ارشد كشور التماس می‌كنیم كه پیگیر حادثه باشند و از هر كشوری كه می‌تواند كمك كند، یاری بگیرند.

شرق: نگرانی را می‌شود از چهر‌ه‌هایشان خواند. با‌این‌حال، بسیار به خود مسلط هستند. یكی از بستگان كاپیتان نفتكش ایرانی حادثه‌دیده در دریای چین، می‌گوید: «همان موقع كه لباس دریانوردی به تن كردند می‌دانستند با جانشان بازی می‌كنند، اما هدفشان خدمت به كشور بود و این را هم به جان خریدند». گویا آنها هم مثل خانواده‌هایشان از همان روزهای اول آب‌دیده شده‌اند. می‌خواهند فقط بدانند (چه زندگی یا مرگ) چه اتفاقی برای عزیزانشان افتاده است. از این انتظار بی‌تاب‌اند؛ از خبرهای دروغی كه برخی رسانه‌ها منتشر كرده‌اند، شاكی‌اند؛ از شایعاتی كه در شبكه‌های اجتماعی، زنده‌بودن دریانوردان را نوید می‌دهد و هیچ‌كس آن را تأیید نمی‌كند، صدبار می‌میرند و زنده می‌شوند. از اینكه پلاسكو را آنقدر پوشش دادند كه مسئولان نتوانستند از پیگیری آن شانه خالی كنند و حالا، جان ٣٢خدمه كشتی در خطر است و رسانه‌ ملی تنها به زیرنویس‌های قدیمی اكتفا می‌كند، می‌نالند. از اینكه وزارت خارجه، آن‌طور‌كه شایسته است، به چین برای پیگیری حادثه، فشار نمی‌‌‌آورد و آنها هم دستشان به جایی نمی‌رسد، خسته‌اند.

امیدمان هر روز كمتر و كمتر می‌شود

معصومه قصابی عروجی، خواهر كاپیتان مجید عروجی، با بغضی كه آن را مدام فرومی‌خورد، می‌گوید: «به مسئولان ارشد كشور التماس می‌كنیم كه پیگیر حادثه باشند و از هر كشوری كه می‌تواند كمك كند، یاری بگیرند. نگذارند این‌طور خانواده‌ها از نگرانی، دل‌آشوب شوند. الان چهار روز گذشته و هر روز امید ما كمتر و كمتر می‌شود». محمد عبداللهی كه برادر و پسرخاله‌اش (سجاد عبدالهی و پوریا عیدی‌پور) هر دو دانشجو بودند و برای اولین‌بار روی نفتكش قدم گذاشته بودند و به این سفر دور و دراز می‌رفتند، می‌گوید: «برای اولین‌بار بود كه روی نفتكش می‌رفتند و پر از انرژی بودند. لحظه‌ای كه داشتند سوار نفتكش می‌شدند سرشار از ذوق و شوق بودند و حالا...». نفسی تازه می‌كند و ادامه می‌دهد: «صبح روز یكشنبه، حدود ساعت ٩، پدرم تماس گرفت و گفت شركت ملی نفتكش پیام داده كه كشتی دچار حادثه شده است. همان موقع كه خبردار شدم سریع به همراه همسرم، به شركت آمدیم و از همان روز هم مدام اینجا هستیم». او از پاسخ‌گویی شركت ملی نفتكش راضی است و می‌گوید: «اینجا با تمام توانشان كمك می‌كنند كه آرام باشیم. اما از نظر روحی، شرایطمان طوری نیست كه بتوانیم آرام شویم. فشار برایمان خیلی سنگین است. دو تا خانواده از نظر روحی درگیرند و مدام تماس می‌گیرند. اینجا بدرفتاری هم می‌كنیم با ما خوش‌رفتاری می‌كنند. همه هم جواب می‌دهند. همه طبقات را رفته‌ام و از هر كاپیتانی پرس‌وجو كرده‌ام، بی‌جواب نمی‌‌گذارند. چاره‌ای نیست، كاری از دست كسی برنمی‌آید«.

از صداوسیما گله‌مندیم

او با گله‌مندی از پوشش خبری این حادثه در این چند روز می‌گوید: «از طرف كل جامعه دریانوردی می‌گویم. این دریانوردان واقعا قشر مظلومی هستند. در پلاسكوی تهران هم خیلی‌ها كشته شدند. پسردایی من آتش‌نشان است و از شیراز برای امداد به پلاسكو آمد. همه گریه كردیم، اما بحثم این است كه رسانه‌ها آن موقع خیلی پیگیری كردند، اما الان رسانه‌ها آنقدر كه باید در این مورد نمی‌نویسند. تلویزیون فقط به یك زیرنویس اكتفا می‌كند، درحالی‌كه خانواده‌ها در شهرستان از صداوسیما پیگیر می‌شوند، همه كه ٢٤ساعته نمی‌توانند به من زنگ بزنند. گوشی را باز می‌كنم، سه‌صفحه پر تماس ازدست‌رفته دارم. من نمی‌توانم جواب همه خانواده را بدهم، اما صداوسیما انگار هیچ اتفاقی نیفتاده؛ فقط به زیرنویس اكتفا می‌كند«.

بنزین به آتش نریزید

این تنها گلایه او از رسانه‌ها نیست: «همین دیشب در اینستاگرام پیام آمده بود كه (دریانوردان) پیام صوتی گذاشته‌اند ما زنده هستیم. زنگ زدم خانه دیدم از شادی كِل می‌زنند. گفتم من در بطن قضیه هستم كسی پیدا نشده. این شایعات مثل لیوان داغی است كه آب سرد روی آن بریزید. خب خانواده‌ها با این خبرها می‌تركند. یك‌سری افراد بیمار هستند كه بنزین به آتش می‌زنند».

این حقمان نیست

این ماجراها گویا تمامی اقشار جامعه را روشن كرده‌ است و با كمی تفكر می‌توانند موضوع را آسیب‌شناسی كنند. او ادامه می‌دهد: «این شایعات برای این ایجاد می‌شود كه رسانه‌های اصلی ما به‌صورت ویژه پیگیر این ماجرا نیست. شاید كمتر از یك دقیقه از وقت ٢٤ساعته رسانه ملی به این موضوع اختصاص داده شده است«.

صدایش را با ناراحتی بالاتر می‌برد: «٣٢ نفر از پرسنل شركت ملی نفتكش، هزاران كیلومتر دورتر از كشور خودمان دچار حادثه شده‌اند. شركتی كه در دوران دفاع مقدس و تحریم‌ها نقش مهم در حمل نفت صادراتی كشور داشته، این حقش نیست». بغض می‌كند و ادامه می‌دهد: «سه روز است در بدترین شرایط روحی قرار داریم... سه روز است از عزیزترین كسانمان خبری نداریم. نمی‌دانیم جگرگوشه‌هایمان زنده‌ هستند یا نه. این بدترین انتظار است. مدام فكر می‌كنیم الان غرق می‌شوند، زنده هستند؟ چه شده؟ اصلا جسدشان به دست ما می‌رسد؟ نمی‌رسد؟ ما دقیقا به چه فكر كنیم؟ برای چه اتفاقی آماده شویم؟ اینها همه سؤالاتی است كه مثل خوره مدام مغز ما را متلاشی می‌كند». ناراحتی این خانواده‌ها به همین‌جا‌ ختم نمی‌شود. خواهر كاپیتان رشته‌ كلام را به دست می‌گیرد و از پیگیری‌های انجام‌نشده دولت، شكایت می‌كند. می‌گوید: «از دولت، رئیس‌جمهور، وزارت خارجه و... انتظار می‌رود بیشتر همكاری كنند و بیشتر به چین فشار بیاورند. همان‌طور كه ایران در حوادثی كه در سطح جهان می‌افتد برای كمك پیش‌قدم می‌شود، از كشورهای دیگر انتظار داریم برای روشن‌شدن ماجرا پیش‌قدم شوند». عبداللهی ادامه می‌دهد: «سخنگوی شركت ملی نفتكش دیروز اعلام كرد چین همكاری لازم را ندارد و مجبوریم از ژاپن كمك بگیریم تا آتش را خاموش كنیم. چرا دولت ایران به دولت چین فشار نمی‌آورد كه این موضوع را با سرعت بیشتری پیگیری كند؟ مگر چین متحد ما نیست؟«.

از دولت توقع حمایت داریم

خواهر كاپیتان بغض دارد؛ اما كمی آرام‌تر است. می‌گوید: «از دولت می‌خواهیم حمایت بیشتری از ما بكند؛ وگرنه دست هیچ‌كس به هیچ‌جا بند نیست«.

اینجا حرفش را در ادامه انتقادهای محمد عبداللهی رو به سوی بداخلاقی برخی رسانه‌ها می‌برد: «یكی از روزنامه‌ها خبر زده كه با برادر من گفت‌‌وگو كرده؛ اما هیچ‌كدام از برادران من اصلا صحبتی نكرده‌اند. اینها همه شایعه است». دخترش میان كلامش می‌گوید: «نوشته‌اند دایی من پسر ١٦ساله و دختر هفت‌ساله دارد؛ درحالی‌كه پسردایی من ١٢ساله و دختردایی من سه‌ساله است. معلوم نیست این اطلاعات اشتباه را از كجا آورده‌اند؟». خواهرزاده به دایی زنگ می‌زند. او هم پشت خط شاكی است. می‌گوید: «با هیچ رسانه‌ای صحبتی نداشتیم. منتظر خبر از دفتر شركت ملی نفت‌كش هستیم. منبع موثق اینجاست. هرچه نوشته‌اند اسناد و مداركشان را باید نشان دهند و مداركشان را رو كنند. صحبت‌هایی كه از طرف خانواده ما می‌نویسند، صحبت‌های ما نیست». ابراهیم برگانی، داماد كاپیتان، نیز وارد صحبت می‌شود و می‌گوید: «همان موقع كه لباس دریانوردی به تن كردند، می‌دانستند با جانشان بازی می‌كنند؛ اما هدف‌شان خدمت به كشور بود و این را هم به جان خریدند». داماد كاپیتان بحث را به اینجا می‌برد كه توقعشان طبیعی است و زیاده‌خواهی نمی‌كنند: «اگر برادرت در آتش باشد، به یك غریبه می‌گویی به آتش بزند و او را نجات دهد؟ نمی‌گویید. ما تا این حد راضی نیستیم كه دیگران فدا شوند. نگهبان جلوی در را می‌بینم، می‌گویم حلال كنید. زحمت می‌كشند. شرمنده می‌شویم مدام اینجا می‌آییم؛ اما دست كسی نیست. نگرانیم». ادامه می‌دهد: «حجم آتش را می‌دانیم. اطلاعات را داریم. مشكل است. بحث این است كه اطلاع‌رسانی درست باشد. زیرنویس تلویزیون آن‌قدر اطلاعاتش قدیمی‌ است كه اطلاعات ما از آنها فراتر است».

آرام بودم، آتش گرفتم

معصومه عروجی كلام همسرش را ادامه می‌دهد: «تلویزیون خبری را پخش كرد كه احتمال انفجار است و غرق‌شدن نفت‌كش. آرام بودم. دوباره آتش گرفتم».

همسرش با ناراحتی می‌گوید: «چطور است که خبرهای آرام‌کننده را منتشر نمی‌كنند و خبرهای متشنج‌كننده را منعكس می‌كنند؟».

شوكه شدیم

خواهر كاپیتان اما حواسش دوباره به حادثه می‌رود. می‌گوید: «همه شوكه شدیم. در خوابیم. این خبر غیرمنتظره بود. كشتی رادار دارد، وقتی دزدان دریایی نزدیك می‌شوند خبر می‌دهد؛ اما اینجا هیچ‌كس نفهمید چه اتفاقی افتاده است». از او درباره سابقه فعالیت برادرش در دریا می‌پرسم. می‌گوید: «كاپیتان ١٨ سال است در این كار است. در كارش بسیار خبره بوده و اصلا خطای انسانی در كار نبوده است. ارزشی را كه برای كارش قائل بود، برای خانواده قائل نبود. حاضر بود تمام‌وقت در كشتی باشد و خدمت بكند تا اینكه بتواند قدمی برای كشورش بردارد و مشكلی را كم كند. كمتر كسی را می‌بینید با این شرایط در اقیانوس بخواهد چنین نفت‌كش بزرگی را حمل كند». قاسم قنبری، همكار و دوست دوران بچگی كاپیتان، نیز در اتاق حضور دارد. آن‌گونه كه می‌گوید، از دوران بچگی با هم بوده‌اند و حتی در دانشگاه و محل كار هم با یكدیگر هستند. او حرف‌های خواهر كاپیتان عروجی را تأیید می‌كند: «او از كاپیتان‌های خیلی خوب بود. در هفت، هشت سفری كه به‌عنوان ناخدا به مأموریت رفت، حاضر بود به خارج از مرزها برود و مخالفتی هم نداشت». خواهر كاپیتان رشته كلام را از او می‌گیرد: «این جسارت را در خودش می‌دید كه مأموریت‌های سنگین را انجام دهد. كسی نبود كه فرار كند. گاهی تا شش‌ ماه هم می‌شد كه در كنار خانواده‌اش نبود». از خطرات و ماجراهای دریایی‌ای یاد می‌كند كه از زبان كاپیتان شنیده بود: «برادرم اتفاقات زیادی را به خود دیده. در توفان هم كشتی را هدایت كرده است. در بدترین شرایط آب‌وهوایی. چندبار دزدان دریایی نزدیك به كشتی شدند و همكاری طلبیدند و خوشبختانه نجات پیدا كردند؛ ولی اینجا نمی‌دانم چه اتفاقی افتاده كه نتوانسته كاری كند. خدا می‌داند چه شده...». برادر دانشجوی حاضر در نفت‌كش، سرش را به نشانه تأیید تكان می‌دهد و می‌گوید: «برای همه سؤال است. حتی مسئولان نفت‌كش و كشتی‌رانی نیز نمی‌دانند چه اتفاقی افتاده است. اتفاق سخت و بی‌سابقه‌ای بوده، كسی نمی‌داند چه شده است«.

نفتكش بمب متحرك است

همكار كاپیتان به بی‌سابقه‌بودن این حادثه اشاره می‌كند و می‌گوید: «نفتكش به‌هرحال بمب متحرك است.

این خبر دنیا را تكان داده. فاجعه بزرگی بود. شاید تا ٥٠ یا ٦٠ سال پیش چنین حادثه‌ای نداشتیم. بار این كشتی مانند بنزین خیلی سریع مشتعل می‌شود. اگر نفت بود، خیلی فرصت و قدرت مانور داشتند كه خود را نجات دهند؛ اما بار كشتی طوری بوده كه فرصت چندانی برای فرار به آنها نمی‌داد. معلوم نیست زمانی كه حادثه در ساعت هشت‌ونیم شب به وقت محلی رخ داده، در چه وضعیتی بوده‌اند».

احتمال محبوس‌شدن برخی خدمه در موتورخانه

دیروز شركت ملی نفت‌کش جمهوری اسلامی ایران بر آن شد تا برای اطلاع‌رسانی بیشتر درباره این حادثه، سخنگو تعیین كند. کاپیتان محسن بهرامی، سخنگوی بحران شرکت ملی نفت‌کش در حادثه کشتی سانچی در این نشست گفت: احتمال محبوس‌شدن برخی خدمه نفت‌کش در موتورخانه کشتی وجود دارد.

بدون جعبه سیاه بیان علت حادثه ممکن نیست

بهرامی با بیان اینکه تا زمانی که به جعبه سیاه دسترسی پیدا نکرده‌ایم، نمی‌توانیم درباره علت این حادثه اظهارنظر کنیم، گفت: در جعبه سیاه، اطلاعات صوتی، اطلاعات مسیریابی و مذاکرات کاپیتان و همچنین مسیر راداری نشان داده می‌شود و ما تا زمانی که به جعبه سیاه دسترسی پیدا نکرده‌ایم، نمی‌توانیم درخصوص علت این حادثه اظهارنظر کنیم. کاپیتان بهرامی با اشاره به این حادثه گفت: این نفت‌کش دو‌جداره بوده و جداره کشتی شکاف برمی‌دارد و بر اثر جرقه‌هایی که به وجود می‌آید، آتش‌سوزی صورت می‌گیرد و براساس آخرین اخباری که ما داریم،‌ هم‌اکنون از شدت آتش کم شده است.

به دولت چین فشار می‌آوریم

سخنگوی بحران شرکت ملی نفت‌کش با اشاره به عملیات جست‌وجو و نجات گفت: این عملیات به‌وسیله کشتی‌هایی که در منطقه حضور دارند، در حال انجام است و شرکت‌های ژاپنی نیز برای اطفای حریق قرار است به ما کمک کنند و ما از طریق سازمان بنادر و کشتی‌رانی بین‌المللی سعی کرده‌ایم تا به دولت چین بیشتر فشار بیاوریم که هرچه سریع‌تر مراحل اطفا به اتمام برسد. او با اشاره به اینکه این حادثه در نوع خود نادر است، گفت: متأسفانه ما هیچ اطلاعات و اخباری را نتوانسته‌ایم از کشتی خود به دست آوریم و منتظریم کشتی فله‌بر ظرف امروز به ساحل چین برسد تا بتوانیم تحقیقات خود را از طریق آنها آغاز کنیم. او ادامه داد: برای ما سرنوشت این افراد بسیار مهم است و حتی احتمالات اولیه ما می‌گوید ممکن است به‌دلیل آنکه موتورخانه در عمق آب است، این افراد در آن محبوس شده باشند و حتی یک احتمال دیگر این است که از دو قایق نجاتی که در کشتی وجود داشت، یک قایق نجات به‌طور کامل سوخته و یک قایق نجات نیست و ما از طریق کشتی‌های اطراف، به‌دنبال این قایق هستیم که احتمال دارد کسانی در آن حضور داشته باشند.

جسد پیداشده ایرانی، اما غیرقابل‌شناسایی است

سخنگوی بحران شرکت ملی نفت‌کش با اشاره به اینکه تجهیزات اولیه به مدت دو ماه در قایق نجات وجود دارد، گفت: یک نکته بسیار مهم این است که استفاده از قایق نجات در هنگام این حادثه زمان‌بر بوده اما وقتی پیکر یکی از خدمه از آب گرفته شد، تمام تجهیزات حتی لباس ضدحریق بر تن داشت و فقط صورت این فرد سوخته بود که این نشان می‌دهد زمان لازم را برای پوشیدن این لباس داشته‌اند. صورت این فرد سوخته است و قابل شناسایی نیست اما تشخیص هویت اولیه می‌گوید قطعا این فرد ایرانی است و بنگلادشی نیست.

چینی‌ها از نزدیک‌شدن به کشتی ما می‌ترسند

او گفت: کنترل این حادثه با دولت چین است و در مرحله اول به‌دلیل نشت محموله به دریا، آنها فکر می‌کردند نمی‌توانند به کشتی نزدیک شوند اما ما به آنها اطمینان دادیم به‌دلیل آنکه محموله میعانات گازی است و API آن بیش از ٦٠ است، این مواد فرّار است و جای نگرانی نیست.

آلودگی زیست‌محیطی این حادثه زیاد نخواهد بود

او همچنین در پاسخ به پرسش «شرق» مبنی بر آلودگی دریا در پی این حادثه تصریح کرد: تاکنون بحث‌های مختلفی درباره آلودگی‌های زیست‌محیطی مطرح می‌شود اما همانطور که گفتم به‌دلیل آنکه محموله این کشتی میعانات گازی است و میعانات گازی بسیار فرّار است، آلودگی زیست‌محیطی نباید داشته باشد، هر چند این موضوع نیز بیمه بوده و اگر چنین آلودگی‌ای هم به وجود بیاید، شرکت‌های بیمه‌ای پاسخگو خواهند بود.

ورود روحانی به حادثه نفت‌کش

رئیس‌جمهوری در جلسه‌ای، آخرین وضعیت کارکنان نفت‌کش ایرانی را که در آب‌های چین طعمه حریق شده است، بررسی و دستورات لازم را برای به‌کارگیری همه توان ملی و منطقه‌ای برای تسریع در تعیین سرنوشت و رسیدگی به وضعیت کارکنان این نفت‌کش صادر کرد. به گزارش ایلنا، حسن روحانی در جلسه‌ای که با حضور وزیران امور خارجه، نفت و راه‌و‌شهرسازی و سایر مسئولان ذی‌ربط برگزار شد، پس از استماع گزارش‌ها، تأکید کرد مهم‌ترین موضوع در مرحله کنونی تعیین سرنوشت و رسیدگی به وضعیت کارکنان این نفت‌کش و خانواده‌های عزیز آنان است و هم‌زمان نیز باید پیگیری‌های لازم حقوقی برای جبران خسارات وارده، انجام گیرد. کی تک لیم، دبیرکل سازمان بین‌المللی دریانوردی (IMO) نیز به‌دنبال حادثه نفت‌کش ایرانی و مفقودشدن خدمه آن، برای ارائه کمک‌های فنی اعلام آمادگی کرد.

برچسب ها: کشتی سانچی
نظرشما
نام:
ایمیل:
* نظر: